هامون به نقل از خبرگزاری فارس:

هادی خانیکی امروز در دومین همایش سالانه سلامت روان و رسانه که در سالن امام بیمارستان امام خمینی(ره) برگزار شد گفت: رسانه‌ها می‌توانند بی‌خطر بودن، آرامش و همانندی این افراد را با سایر افراد جامعه از طریق اعطای نقش‌های اصلی و در برنامه‌ها و پیام‌های نمایشی و دراماتیزه سلامت به تصویر کشند.

 

وی گفت: رفتارهای بهداشتی در بستری از ناهنجاری‌ها، باورهای پذیرفته شده اجتماعی مشخص شکل می‌گیرند و در این میان شبکه‌های اجتماعی از جمله رسانه‌ها از مهمترین ابزارها در اصلاح تصویر بیماری‌ها و بیماران روانی به حساب می‌آیند.

وی افزود: البته رسانه‌ها در این میان نقشی دو گانه دارند، یعنی هم می‌توانند تصویر منفی از این بیماری‌ها و بیماران ارائه دهند و هم در تعدیل این تصویر منفی، تاثیرگذار باشند.

 

وی ادامه داد: آثار پیام‌ها و برنامه‌ها و تصاویر ارائه شده رسانه‌ای، در قبال گروه‌های اجتماعی نقش دیگری نیز دارند و آن تفسیر و تشریح پیام‌ها در محیط اجتماعی است.

این عضو هیئت علمی گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی اضافه کرد: گفت‌وگوهای بین فردی درباره موضوعات بهداشتی و تصاویر ارائه شده در تلویزیون و رسانه‌های دیگر ممکن است منجر به برجسته شدن یک موضوع سلامت شود که در پی آن میزان ارزیابی اطلاعات توسط مخاطبان بالا رود و آگاهی مردم درباره آن موضوع بیشتر شود.

وی خاطرنشان کرد: در این حالت ممکن است شهروندان درگیر «همگرایی بازتابی» شوند. همگرایی بازتابی وقتی رخ می‌دهد که مردم تعمداً بر اطلاعات خاصی متمرکز می‌شوند و درباره آن با دیگران صحبت می‌کنند. به اتکا این رویکرد می‌توان راه‌حل‌هایی را برای ارائه تصویری معقولانه و معتدل‌تر بیماری‌ها و بیماران روانی در رسانه‌ها ارائه دارد و به نوعی از آن‌ها انگ‌زدایی کرد.

خانیکی ادامه داد: استفاده از بیماران روانی، رد پیام‌های حاوی جاذبه‌های چندگانه و مثبت، به طوری که از بیماران روانی نجات یافته برای منبع پیام سلامت و ارائه تصویری مثبت از بیماران روانی استفاده شود.

 

وی گفت: همچنین به دلیل استفاده مکرر از بیماران روانی در نقش‌های منفی، رسانه‌ها می‌توانند بی‌خطر بودن، آرامش و همانندی این افراد را با سایر افراد جامعه از طریق اعطای نقش‌های اصلی در برنامه‌ها و پیام‌های نمایشی و دراماتیزه سلامت به تصویر بکشند.

وی تصریح کرد: از آن جا که یکی از راه‌های تاثیر بیشتر پیام، استفاده از افراد همسان و متشابه به مخاطبان است، اعطای نقش قهرمان به افرادی که در نهایت ابتلا به «بیماری روانی» نیز برای او مشخص می‌شود، می‌تواند در بهبود تصویر آنها کمک کند.

این عضو هیئت علمی گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی تأکید کرد: به دلیل اینکه ارائه تصاویر این بیماران در رسانه‌های ما اغلب با غلو و بزرگنمایی همراه است، ارائه تصویر واقعی و عادی از زندگی روزمره و فعالیت‌های طبیعی مبتلایان به بیماری روانی و همچنین سیر ابتلای آنان به این گونه بیماری‌ها می‌تواند به واقعی ساختن و ملموس کردن هویت، موقعیت و شخصیت این بیماران کمک شایانی کند.

وی افزود: در واقع اگر مخاطبان رسانه‌ها با تصاویر واقعی این گونه بیماران آشنا شوند و این نکته بر ایشان مشخص شود که افراد بیمار مبتلا به حتی یک سرماخوردگی ساده ممکن است از بیماری روانی برای سلامت آنان خطرناک‌تر باشد. همچنین دیگر امکان جهت گیری رسانه‌ها در ارائه تصویرهای منفی از بیماران روانی تا میزان زیادی کاهش خواهد یافت.

خانیکی خاطرنشان کرد: می‌توان و باید بر اصول اخلاقی در دفاع از حقوق بیماران و آسیب‌دیدگان روانی تاکید کرد. حداقل نتیجه این کار، حفظ فاصله از بازیگران  یا گروه‌های انگ زن و بهره‌مندی از نظرهای نهادهای مدنی و انجمن‌های تخصصی نظیر نهادهای علمی وابسته به پزشکان، روانپزشکان و روانشناسان است.

وی افزود: مسئله مهم ارتباطی تدوین و تبین ارزش‌های خبری در انعکاس مسائل مربوط به بیماری‌ها و بیماران روانی است که در این باب توجه به روزنامه‌نگاری روایی توصیه می‌شود چون خود نوعی روزنامه‌نگاری فرایندگراست.

 

خانیکی گفت: همچنین باید رسانه‌ها را فراتر از وسایل ارتباط جمعی قدیم یعنی رادیو، تلویزیون و مطبوعات دید و رسانه‌های جدید را در مطالعات و تحقیقات انگ‌زدایی از بیماری‌ها و بیماران روانی وارد کرد.